Search
  • Marijke Tadema

#marijkeseyeopeners ‘Van plantaardig eten als klimaatkeuze naar een veganistische levensovertuiging'

Ooit at ik dieren...

Voor deze #marijkeseyeopeners wil ik jullie meenemen in mijn fanatieke houding en mening over het gebruik van dieren en hoe mijn reis naar een veganistische levensstijl is gegaan. Ik neem jullie mee in mijn overwegingen, gedachten en keuzes. Daarbij wil ik ook benadrukken dat voor iedereen dit pad en de overweging anders is. Iedereen maakt zijn eigen keuzes, maar omdat ik geloof dat je keuzes pas kan maken wanneer dingen transparant en open zijn en je alle nodige informatie nodig hebt, blijf ik mijn verhaal vertellen.


Om dit aan jullie uit te leggen, wil ik eerst teruggaan naar mijn jaren als kind en puber...


Vroeger was écht niet alles beter – wél makkelijker

Elk kind houdt van dieren, ik ook. Hoewel het hebben van een huisdier thuis een groot deel van mijn jeugd niet mogelijk was, spelen dieren een belangrijke rol in mijn herinneringen. Ik was een heus paardenmeisje, ging het liefst elke week naar de dierentuin en elk dier dat ik tegen kwam wou ik vriendjes mee worden. Op de basisschool had ik een klasgenootje van de boerderij, daar wou ik natuurlijk maar al te graag vriendinnen mee zijn - zodat we na schooltijd konden spelen op de boerderij. Thuis aten we gewoon alles zoals echte Nederlandse gezinnen de norm zien. In de ochtend yoghurt met fruit, tijdens de lunch brood met boter, boterhamworst of kaas en ’s avonds groente, aardappelen en vlees. Oké, misschien iets kort door de bocht (sorry mam!), maar mijn herinneringen zijn globaal toch écht dit. 

Stond ik er als kind bij stil dat dat schattige varkentje uit de film Babe even schattig was als het stukje varken op mijn bord? Besefte ik mij dat ik riep gek te zijn op paarden maar het me niks deed als iemand zei dat er paardenvlees in mijn frikandel zat? Legde ik de link tussen de rouwende Bambi in de film en de melk die ik in de ochtend dronk? Vond ik het niet gek dat op de boerderij alle kalfjes apart van de moeder in kleine hokjes zaten? Vond ik het normaal dat ik achter glas naar exotische dieren zat te kijken? NEE. Die link kon ik als kind niet leggen! Het was een norm en werd in media en reclame goed gepraat.

Ik kan eindeloos praten over dit onderwerp en zijn er hele boeken geschreven waarom we op dit punt in de geschiedenis zoveel dierlijke producten consumeren. Over hoe deze transitie gaat en hoe de toekomst er uit zal zien. Maar dit keer wil ik het houden bij mijn eigen reis en verandering van mening en drijfveren. 


* Nog even voor de zekerheid: plantaardig betekent dat je geen dierlijke producten/stoffen eet. Veganisme is een levensstijl waarbij je daar waar mogelijk het gebruik van dieren vermijdt. Denk hierbij ook aan de kleding, geen dierentuinen bezoeken en niet paardrijden. 

Beter voor het klimaat

Nog geen drie jaar geleden was ik groot carnivoor met een groot talent voor cognitieve dissonantie (google it! Ik kan je verklappen: ook jij valt ten prooi aan dit fenomeen - hihi). Ik droeg leer, wol, at bijna elke dag meerdere keren vlees en kaas en sloot me volledig af voor het stemmetje in mijn hoofd dat ik van ALLE dieren hield. Al eerder vertelde ik jullie dat tijdens mijn master mijn ogen zijn geopend en het balletje ging rollen. Vaak komt in de klimaatdiscussie naar voren dat vlees eten slecht is. Aangezien ik mijn marketing-kwaliteiten voor betere keuzes en welzijn wou inzetten, besloot ik onder het motto ‘Practice what you preach’, te stoppen met vlees. De methaan die koeien uitstoten, de ongekende hoeveelheden soja die de bio-industrie gebruikt en het enorm schaarse drinkwater dat ze nodig hebben, (ik kan nog wel even doorgaan hoor… Enfin!) - heeft een weerzinwekkend grote bijdrage in het kapot maken van de aarde. Wou ik mijn voetafdruk verkleinen en werken aan een leefbare wereld, moest ik stoppen met bijdragen aan de bio-industrie.  


In deze zelfde periode ging ik een tijdje op Bali wonen, wel gezegd hét walhalla op het gebied van bewustzijn en veganisme. Geen dierlijke producten eten was dus een makkie. Wat voor mij echt het verschil maakte, is dat ik mijn hart opende voor de wereld om mij heen. Dierenleed gebeurt daar niet achter dichte deuren, maar gewoon op straat. Het is daar niet meer dan hier, het is alleen zichtbaar. Daarnaast had ik een oppashond - Spikey - en was ik vrijwilliger bij een opvangtehuis voor katten. Eenmaal thuis kreeg ik zelf een kat die mij overspoelde met liefde en verraste mij met zijn compleet eigen karakter. De liefde en verbinding die ik voelde voor die dieren maakte het dat ik er niet meer om heen kon: ik wil mijn vriendjes toch niet eten!?

Maargoed, dit was nogal een duik in het diepe. Ik wist dat ik plantaardig wilde eten en veganistisch wilde leven, maar hoe zat dat eigenlijk? Hoe zit de hele industrie in elkaar? Is het echt fout? Ook biologisch? En 'beter leven sterren' dan? En wat kan ik wel en niet eten? Kom ik wel aan genoeg voedingsstoffen? Wat voor spullen zitten allemaal dierlijke producten in? En kan ik wel zonder de heerlijke smaak van kaas en spareribs?

Ik besloot ‘cold turkey’ (ha-ha) veganist te worden, omdat dit voor mij werkt. En ik kan je vertellen: BEST CHOICE EVER!

Beter voor de gezondheid

Ik ben ontzettend gevoelig. Dit vind ik raar en een beetje sneu om mezelf zo te noemen, maar ik moet het echt gaan erkennen. Kleinzerig en zwak (Ik wou ook graag dat ik een stoer verhaal kon ophangen hier). Vroeger was ik ontzettend vaak ziek, snel buikpijn, snel moe en elke maand een verkoudheid. Die darmen waren echt een ding en werden met de jaren erger. Maar ook mijn huid was niet de meest zuivere. Jarenlang liepen er onderzoeken in het ziekenhuis en was ik bij alternatieve artsen. Mijn amandelen eruit, mijn blindedarm eruit, maagonderzoeken, darmonderzoeken, alles zag er perfect uit. Toch kon ik niet lopen van de pijn in mijn buik en bleven ver in mijn twintiger jaren de pukkels rijkelijk aanwezig. Ook toen ik tijdens mijn stages veel op kantoor moest zijn, had ik last van enorme dipjes en zat ik te gapen achter mijn bureau. Vaak dacht ik bij mezelf: moet het allemaal zo moeilijk de rest van mijn leven. Ik heb er de puf nu al niet meer voor… ik ben doodmoe. 

Even fast forward. Inmiddels eet ik twee jaar volledig plantaardig en zijn al deze klachten weg. Mijn bloedsuikerspiegel is stabiel, winden en krampen heb ik niet meer (oké, als ik veel koffie en suiker neem) en mijn huid is echt stralender (oké, er komt wel eens een pipo als ik veel te veel drink). 


Naast de vraag ‘Maar mis je kaas en vlees dan niet?’ krijg ik ook altijd de vraag ‘Maar krijg je dan wel voldoende voedingsstoffen binnen?’. Dat is een logische vraag aangezien we groot zijn geworden met dat je melk moet drinken voor calcium, kwark voor de eiwitten, kip voor de weet ik veel wat en een steak voor ijzer (of naja, iets in die richting dan…). En dan nog het argument B12 dat vaak wordt gebruikt tegen veganisten maar een complex verhaal is (bespreken we ergens anders). Maar je moet je voorstellen dat dieren deze voedingsstoffen binnen krijgen en opslaan door zelf planten te eten en dat dus in melk en vlees zit, doordat het dier deze voedingsstoffen ‘opslaat’. Volg je mij nog? Daarnaast hebben we niet ‘melk’ of ‘vlees’ nodig, we hebben voedingsstoffen nodig. Zelf ben ik inmiddels 10 keer bewuster met voeding bezig sinds ik plantaardig eet. Hoewel de zorgen terecht en onterecht zijn, heb ik veel meer balans in mijn voedingspatroon - zonder ingewikkeld dingen uit te meten en op te tellen.

Beter voor de dieren

Iedereen die een huisdier heeft - of heeft gehad, is het met mij eens dat elk dier op zijn of haar unieke wijze liefde brengt en een geheel eigen karakter heeft. We vermenselijken dieren niet alleen in ons eigen huis maar ook in films en series. We zien ze graag als onderdeel van onze familie en praten tegen ze alsof ze ons kunnen verstaan (ja, ik ontken niet dat ik zelfs een speciale stem opzet)

Vroeger wisten mensen niet dat dieren konden voelen en emoties konden hebben. Toen wetenschappers dit ontdekte, begon ook de opkomst van de bio-industrie en werden deze onderzoeken de doofpot in gedaan. Inmiddels is er niemand of geen onderzoek meer dat kan ontkennen dat dieren geen gevoelens hebben. Koeien rouwen omdat ze na maanden een kindje in hun buik te hebben gehad, dat kind keer op keer weer zien worden weggehaald, orka’s in Sea World raken in psychoses door de kleine ruimtes, varkens blijken hetzelfde EQ te hebben als een kind van 4 en ik nodig je eens uit ‘Kippen knuffelen’ in te typen op YouTube. Wanneer je dit weet en je verdiept je vervolgens in de bio-industrie dan voelt stoppen met dierlijke producten niet meer als ‘iets opgeven’ maar voelt het als een ‘overwinning van het systeem’ dat je niet meer bijdraagt aan het mishandelen en uitbuiten van prachtige levende wezens. 

Mijn hart openzetten voor deze ellende vond ik best zwaar en beelden uit de industrie vind ik echt heel moeilijk om te zien. Wanneer ik op de snelweg rijd en ik zie een vrachtwagen vol varkens, springen de tranen mij in de ogen. Niet omdat ik een weekdier ben (oke, misschien ook een beetje), maar omdat ik keihard mijn best heb gedaan terug te komen bij ‘een empathisch mens zijn’ in een wereld die verwacht dat je verhard. 

Beter voor een ethische samenleving

Inmiddels ben ik in het stadium van ethisch veganist, en daardoor ook vervelend en volhardend (working on it!). Wanneer ik mijn perspectivistische lenigheid gebruik en alle standpunten en overwegingen in acht neem, is er in mijn ogen nog steeds geen manier of reden om in de huidige maatschappij het goed te praten om dieren of dierlijke producten te consumeren.


Een wereld vol alternatieven zorgt er voor dat het niet nodig is om dierlijke producten te consumeren. Wie ben ik om voor die 3 seconden ‘genot’ in mijn mond een dier -mede levend wezen op aarde - een miserabel leven te laten lijden? Wie ben ik om voor mijn 3 seconden ‘genot’ zoveel amazone te laten kappen dat andere dieren en eeuwenoude stammen geen leefruimte meer hebben? Wie ben ik om voor die 3 seconden ‘genot’ de honger in de wereld te stimuleren omdat alles naar mijn eten moet? Maar bovenal: ik kan niet zien waarom ik mijzelf boven de natuur en een ander levend wezen zal plaatsen terwijl het niet nodig is. Zie hier mijn nieuwe levensovertuiging die geboren werd…


To be continued...


Liefs - M

34 views
 
  • LinkedIn
  • Instagram

©2020 by A Sustainable Mindset.